"Լիազորությունները սահմանադրությամբ պատվիրակված չեն Միացյալ Նահանգներին, եւ ոչ էլ արգելված է դրանց շնորհումը նահանգներին, դրանք համապատասխանաբար պատկանում են նահանգներին կամ ժողովրդին”, տեղական ինքնակառավարման մարմինների լիազորություններն այսպես է սահմանում Միացյալ Նահանգների սահմանադրությունը: Դաշնային սուբյեկտի ինքնուրույնությունն ամերիկյան կառավարման համակարգի ամենաբնորոշ գծերից է: Ասում են նույնիսկ` մինչեւ քաղաքացիական պատերազմի ավարտն ընդունված չէր խոսել Միացյալ Նահանգներ` ընդհանրական միավորի մասին: Միացյալ Նահանգներ հասկացությունը շրջանառության մեջ է մտնում միայն այն բանից հետո, երբ Լինքոլնին հաջողվում է միավորել երկիրը: Տեղական համայնքներում ինքնակառավարման լայն լիազորությունների ավանդույթը պահպանվել էր դեռեւս գաղութային ժամանակներից: Երբ 17-րդ դարում եվրոպացիները սկսեցին բնակեցնել Ամերիկան, շատ բնակավայրեր ձեւավորվեցին` որպես բաժնետիրական ձեռնարկություններ: Եվ չնայած բրիտանական գահը, այսպես կոչված, տեխնիկական վերահսկողություն ուներ վերջիններիս նկատմամբ, շատ վայրերում կառավարման ողջ լիազորությունները պատկանում էին հենց ընկերություններին: Նորաբնակները ստիպված էին հոգալ իրենց բոլոր կարիքները: Մարդիկ, ովքեր նոր երկրում հաստատվելու համար ստիպված էին պայքարել հնդկացիների դեմ եւ որոշակի եկեղեցու հետեւորդներ էին, հիմնում են կոմպակտ ծխական համայնքներ կամ, ինչպես իրենք էին կոչում, քաղաքներ: Վերջինս եւ իրավական, եւ քաղաքական միավոր էր, ծխական համայնքները ներկայացված էին Գերագույն դատարանում: Տարվա ընթացքում մի քանի անգամ համայնքի չափահաս տղամարդիկ հավաքվում էին` քննարկելու հասարակական խնդիրները, սահմանելու տեղական օրենքները եւ ընտրելու համայնքի ղեկավարներ: Ընտրված բարձրագույն պաշտոնյաները, որոնք սովորաբար 3-ից 9-նն էին, այսպես կոչված, հանրային գործերի կառավարիչներն էին` քաղաքի քահանան, անձապետը, ոստիկանը, հարկահավաքը: Հենց այդ կարգն էլ ամերիկացիներն իրենք կոչում են "մաքուր" կամ "պարզ" ժողովրդավարություն:

ենթադրում, ինչը նշանակում է, որ իշխանությունն ու պատասխանատվությունը բաշխված են պետական, նահանգային եւ քաղաքային մարմինների միջեւ:
  Ընդհանուր առմամբ, ամերիկյան տեղական կառավարման մարմինների մոդելը կրկնում է բրիտանականը, որի հիմնական մարմինը ծխական համայնքի շրջանակում ընտրված խորհուրդն էր: Սակայն ի տարբերություն բրիտանականի, ամերիկյան համակարգին հատուկ է նաեւ ուժեղ գործադիր մակարդակը: Տեղական կառավարման համակարգերը Միացյալ Նահանգներում տարածքային կամ կորպորատիվ են: Տարածքային սկզբունքով են կառավարվում մարզերը, որոնք իրենց հերթին տրոհվում են տեղական դպրոցական շրջանների: Կորպորատիվ կառավարումը հենվում է կանոնադրության վրա, որը նահանգի կողմից շնորհվում է քաղաքներին, գյուղերին: Քաղաքային այս կանոնադրությունները տեղական սահմանադրության դեր են կատարում, որոնք չպետք է հակասեն նահանգային օրենսդրությանը:
      Ամերիկացիների շուրջ 80 տոկոսն այժմ բնակվում է մեգապոլիսներում, դրանց արվարձաններում կամ քաղաքներում: Մարդկանց բազմազան կարիքների սպասարկումը` ոստիկանական վերահսկողությունից սանիտարահիգիենիկ խնդիրներ, կրթությունից մինչեւ հրշեջ ծառայություն, բնակարանային հարցերից մինչեւ հասարակական տրանսպորտ ուղղակիորեն քաղաքային իշխանությունների լիազորությունների շրջանակում են:
      Ամերիկյան մունիցիպալ տարածքի բնակիչների համար սովորական երեւույթ է տեղական ինքնակառավարման բազմաշերտ համակարգում բնակվելը: Ամերիկյան մունիցիպալ տարածքը սովորաբար ընդգրկում է մի շարք մարզեր, որոնք բաշխված են մեծ եւ փոքր քաղաքների, վերջիններս իրենց հերթին տրոհվում են հարյուրավոր (երբեմն` ավելի) հատուկ կամ դպրոցական շրջանների:
      Միացյալ նահանգներում առանձին կարգավիճակ ունեն հնդկացիների արգելոցները, որոնք թեեւ առանձին նահանգների տարածքում են գտնվում, այնուամենայնիվ վերջիններիս վերահսկողությունից ամբողջովին դուրս են: Արգելոցները սովորաբար վերահսկվում են ընտրված ցեղային խորհրդի կողմից, որոնք եւ պատասխանատու են բոլոր ծառայությունների մատուցման համար:

Աննա Մկրտչյան
Հարցազրույցն իրականացվել է
ԱՄՆ պետքարտուղարության աջակցությամբ իրականացվող
"Քաղաքականությունից այն կողմ. ամերիկյան ոգին" ծրագրի շրջանակում