Քուրդիստանը դադարեցրել է նավթի արտահանումն Իրաք

է, ինչ փոխանցվող նավթի համար չի վճարում:
      Տարածաշրջանների միջև կոնֆլիկտի էությունը կայանում է ինքնավարության (Իրաքյան Քուրդիստանի) բնական ռեսուրսների մեջ: Քուրդիստանի իշխանությունները պնդում են նավթի ուղղակի արտահանում անելու իրենց իրավունքը, մինչդեռ Իրաքի իշխանություններն, ընդհակառակը, ձգտում են Քուրդիստանի նավթի արտահանումն իրականացնել կենտրոնացված եղանակով: Բաղդադի փոխանցմամբ, նավթի չվճարված գումարը` 650 մլն դոլարը, Քուրդիստանը կստանա Բաղդադի կողմից պատշաճ աուդիտից հետո միայն:
      Նշենք, որ կիսաինքնավար այդ տարածաշրջանն ամսվա ընթացքում արտահանում է 150000 բարել նավթ, վերջին անգամ նավթի արտահանման սահմանափակում գրանցվել է 2011թ. սեպտեմբեր ամսին:
      Բնական ռեսուրսների սակավությունն իրապես դարձել է աշխարհաքաղաքականություն "թելադրող" լրջագույն գործոն: Գործոն, որը լուրջ միտում ունի ի վերջո վերածվելու միջազգային հարաբերությունների սրացումների պատճառ: Որպես այդպիսի սրացման վերջին արյունալի վկայություն եղավ "արաբական գարուն" ասվածը, որի հետևանքները մինչ այժմ էլ շարունակում են մնալ համաշխարհային հանրության առջև ծառացած մարտահրավերներից մեկը: Ընդ որում, համաշխարհային հանրության ներքո պետք է ընդգրկել լայն շերտերը` պետական իշանություններից մինչև սովորական քաղաքացին, ով անշուշտ այսպես, թե այնպես զգում է այդ հետևանքն իր կենսագործունեության վրա:
      Այս հաշվի առնելով` դժվար թե գտնվի մի մարդ, ով կասկածի առնի Քուրդիստան-Իրաք կոնֆլիկտի իրական հիմքերը, այն է` նավթի օգտագործման ուղղակի տիրապետումը, կամ որ նույնն է` նավթի տիրապետումը: