Հուլիսի 19-ին Հնդկաստանում կայացան նախագահական ընտրություններ: Սակայն այս տարի դրանք բավականին մեծ հետաքրքրություն էին առաջացրել երկրում, ինչը վկայում է Հնդկաստանի քաղաքական կյանքում նախագահի ինստիտուտի դերի բարձրացման մասին: Շատերին է հետաքրքրում, թե ինչպիսի ազդեցություն կունենա նորանշանակ նախագահը երկրի արտաքին քաղաքականության ձևավորման վրա:

 սկսեցին փոփոխություններ նկատվել 2004թ.-ից, երբ Հնդկաստանի ազգային կոնգրես կուսակցությունը նորից իշխանությունը վերցրեց իր ձեռքը: Իսկ մինչ այդ Բհարատիյա Ջանատա Փարթի կուսակցության առաջնորդ և Հնդկաստանի վարչապետ Ատալ Բիհարի Վաջպային, համարյա անփոփոխ էր պահում "Ներուի ուղենիշը" (չնայած Ներուի անձի նկատմամբ իր քննադատական վերաբերմունքին), քանի որ կիսում էր Ներուի հիմնական գաղափարը` Հնդկաստանի մասին պատկերացումը որպես համաշխարհային քաղաքականության ինքնուրույն կենտրոնի:
      "Ներուի ուղենիշի" արտաքին քաղաքականության մասի աստիճանական վերանայումը տեղի ունեցավ երկու հիմնական համաշխարհային միտումների ազդեցության տակ՝ 1) ԱՄՆ-ի կողմից մյուս երկրների նկատմամբ իր տնտեսական և ռազմատեխնիկական գերակայության պահպանում, 2) Չինաստանի ակտիվ առաջընթաց, Երկնատակի վերածում նոր համաշխարհային տերության:
      "Ներուի ուղենիշի" վերանայում են պահանջում ԱՄՆ-ում հնդկական համայնքը (ավելի քան 3մլն), Հնդկաստանի մասնավոր կորպորատիվ հատվածի վերնախավը և հնդկական միջին խավի արևմտամետ խավը: Նրանք զգալիորեն ազդում են սկզբունքային քաղաքական որոշումների կայացման վրա, որոնք են` 1) Հնդկաստանի արտաքին տնտեսական ռազմավարության ընդհանուր վերակողմնորոշումը դեպի ԱՄՆ, ինչը հասարակական կարծիքին հրամցվում է որպես "ինտեգրում համաշխարհային տնտեսության մեջ", 2) հնդկա-ամերիկյան "միջուկային համաձայնագրի" ստորագրումը, ինչը և՛ աջ, և՛ ձախ քննադատների կարծիքով ազդում է պետության ինքնիշխանության վրա և սպասվելիք արդյունքների չի էլ հանգեցնում, 3) անցում դեպի ԱՄՆ-ի հետ ռազմատեխնիկական համագործակցություն; 4) Ամերիկայի հետ ռազմավարական դաշինք Ասիական-Խաղաղօվկիանոսյան տարածաշրջանում Չինաստանի էքսպանսիան զսպելու և "չորս ժողովրդավարությունների միություն" (ԱՄՆ, Ճապոնիա, Ավստրալիա, Հնդկաստան) ձևավորելու համար:

քաղաքական ինքնուրույն որոշումներ կայացնելու "արտոնությունը" և դա անի համազգային կոնսենսուսի հիման վրա, այլ ոչ թե բնակչության առանձին խմբերի և ազդեցիկ մարդկանց շահերից ելնելով:
      Նշենք, որ առայժմ "Ներուի ուղենիշին" փոխարինող ամբողջական հայեցակարգը հնդկական վերնախավի մոտ բացակայում է: Կարելի է խոսել միայն առանձին պատկերացումների մասին:

Ամերիկայի պատմական դաշնակիցը չի հանդիսանում, և Հնդկաստանի անվտանգությունը, ի տարբերություն Ճապոնիայի, կախված չէ ԱՄՆ-ի լավ տրամադրվածությունից:
      Սիրիական ճգնաժամը ցույց տվեց Հնդկաստանի կախվածությունը Պարսից ծոցի "նավթային միապետությունների" բարեհաճությունից: Նշենք, որ այս տարածաշրջանում աշխատում է շուրջ 6 մլն հնդիկ, որոնք հայրենիք են փոխանցում տարեկան մոտ 20 մլրդ դոլար:
      Մի կողմից՝ պրագմատիկ քաղաքականությունը պատասխանում է Հնդկաստանի տնտեսական շահերին: Մյուս կողմից՝ այդ քաղաքականությունը կողմնորոշված է մոտակա նպատակներին` հանգեցնելով բազմաթիվ, միայն այս պահի համար որոշումների: Նման պայմաններում խոսել "Ներուի ուղենիշին" փոխարինելու եկած ծրագրային ռազմավարության մասին առայժմ շատ վաղ է: