-Պատմեցե'ք, խնդրեմ, ձեր գործակալության մասին: Այն ի՞նչ ուղի է անցել, ե՞րբ է ստեղծվել, ո՞րն է նրա տարբերությունը մյուս լրատվամիջոցներից:
-Տեղեկատվական գործակալությունը, տվյալ դեպքում Ղազախստանի տեղեկատվական գործակալությունը` "Կազինֆորմը", մյուս գործակալություններից չի տարբերվում: Գործակալության գործունեության նպատակները, խնդիրները, ձեւաչափը նույնական են Ղազախստանի, ԱՊՀ-ի եւ ընդհանրապես աշխարհի գործակալությունների հետ: Այս առումով, ինձ թվում է, մենք ընթանում ենք ընդհանուր հունով:
Ինչ վերաբերում է այս գործակալությանը, ապա ասեմ, որ այն երկար պատմություն ունի: Շուտով նշելու ենք նրա 90-ամյակը: Մեր գործակալության 85-ամյակին մեզ այցելեց պետության ղեկավարը` Նուրսուլթան Աբիշեւիչ Նազարբաեւը: Նա մեր գործակալության աշխատանքին լավ գնահատական տվեց եւ խնդիր դրեց, որ այն աշխատի այնպես, որ Ղազախստանի մասին իմանա ողջ աշխարհը: Մենք այդ ուղղությամբ աշխատում ենք, փորձում իրականացնել այդ խնդիրը, կյանքի կոչել այն: Չգիտեմ` ինչքանով է դա մեզ հաջողվում, դա պետք է դատի մեր լսարանը, մեր ընթերցողները: Ընդհանուր առմամբ, դատելով արձագանքներից, մեզ շատ բան է հաջողվում: Մեր գործակալությունը, ինչպես նույն ձեւաչափով աշխատող մյուս գործակալությունները, ունի մի քանի բաժին, որպեսզի այսօր կատարվածի մասին ում ինչ հետաքրքրում է, կարողանա իմանալ սկզբնաղբյուրից:
Պետք է ասեմ նաեւ, որ այսօր ամենակարեւորը "Ղազախստանի բիզնես" կոչվող բաժինն է: Դա այն բաժինն է, որտեղ կենտրոնացված են ֆինանսական, տնտեսական ոլորտին վերաբերող լուրերը: Այսինքն` կարելի է ասել, որ այն հիմնական է: Մենք բավականին շատ տեղեկատվություն ենք տրամադրում, եւ պետք է նշեմ, որ բոլոր այդ բաժինների աշխատանքը, գործառույթներն ապահովվում են ոչ միայն մեր անմիջական ուժերով, մեր գործակալության թղթակիցների, այլեւ փորձառու քաղաքական վերլուծաբանների, մեկնաբանների, փորձագետների միջոցով, հասարակական առաջնորդների միջոցով, որոնց խոսքերին ու մտքերին վստահում են միլիոնավոր ղազախստանցիներ: Կարող եմ ասել, որ այսօր մենք կառուցել ենք հստակ, ներդաշնակ համակարգ:
Բացի այդ, ունենք նաեւ էքսկլյուզիվ բաժին, որը կոչվում է "Կազինֆորմ անոնս", այսինքն` տեղեկատվություն ենք տրամադրում, թե ինչ է տեղի ունենալու շաբաթվա ընթացքում իշխանության կենտրոնական մարմիններում` նախագահի վարչակազմում, կառավարությունում, այլ կենտրոնական կառույցներում: Դա շատ հետաքրքիր է, եւ բոլորը ցանկանում են, որ մենք ժամանակին տեղեկացնենք, ինչն էլ անում ենք:
Ունենք նաեւ ամենօրյա տեղեկատվական արտադրանք` "Առավոտյան լրատու": Դա պաշտոնյաների համար է, որոնք աշխատում են նախարարություններում, խորհրդարանում, կառավարությունում: Այս բաժինն իշխանության համար է եւ իշխանության մասին: Լինում են դեպքեր, որ երբ տեխնիկական առումով ուշանում ենք, իսկույն զանգեր են գալիս: Սա նույնպես վկայում է այն մասին, որ հսկայական հետաքրքրություն կա: Իհարկե, մենք ամեն ինչ անում ենք, որ այդպիսի դեպքեր չլինեն, սակայն եթե լինում են, դա մեր մեղքով չէ:
Ունենք նաեւ ամենամյա օրացույց, կոչվում է "Ամսաթվեր, անուններ, իրադարձություններ": Սա էլ է շատ հետաքրքիր, բավականին շատ տեղեկություն կա: Տարին մեկ անգամ այսպիսի նյութ ենք պատրաստում:
Ի դեպ, մեր երկրում ընդունվել է ծրագիր` "Ղազախստան. 23 ռազմավարական առաջնայնություններ", որի 7-րդ կետը պրոֆեսիոնալ պետությունն է, կառավարությունը: Այս ուղղությամբ նույնպես աշխատում ենք: Մենք հիմա մի նոր, հետաքրքիր նախագիծ ենք սկսել, այն կոչվում է "Նշանակում": Այնտեղ կներառվեն բոլոր նոր նշանակված պաշտոնյաները` սկսած կենտրոնական գործադիր մարմիններից, վերջացրած շրջանային, մարզային մակարդակի ղեկավար օղակներով: Չէ՞ որ հետաքրքիր է, թե ով է նախարար, փոխնախարար, վարչության պետ: Սա մեծ նախագիծ է: Եթե այն իրականացնենք, դրանով կտեսնենք, թե ինչքանով ենք աշխատում 7-րդ առաջնայնության իրականացման ուղղությամբ, ինչքանով ենք պրոֆեսիոնալ: Այդ հակիրճ տեղեկատուում ղեկավարի մասին տեղեկատվություն է տրվում, թե ով է նա, ինչ է եւ այլն` խուսափելու համար այն խոսակցություններից, որ նա ծանոթությամբ է դրան հասել: Եթե մարդն իրոք պրոֆեսիոնալ է, ապա նա իրոք բարձր է, նա ինքն է իրեն սարքել: Այս նախագիծը շուտով կիրականացնենք: Կարծում եմ` այն շատ հետաքրքիր կլինի:
Մեր ընկերության նախագահն էլ է շահագրգռված եւ ամեն ինչում մեզ աջակցում է: Ի դեպ, ասեմ, որ նա շատ բանիմաց մարդ է: Սա չեմ ասում նրա համար, որ մեր նախագահն է: Չնայած նա երիտասարդ է, բայց նրա տեսլականը բավականին ստեղծագործական է, հեռանկարային ու հետաքրքիր: Եվ իմ խնդիրն է նրան աջակցել որպես ավելի երկար ապրած մարդ:

-Կան գործակալություններ, որոնք աշխատում են հենց միայն ընթերցողի վրա, իսկ կան գործակալություններ, որոնց համար նպատակային խումբ են հենց զանգվածային լրատվամիջոցները, իսկ նրանց միջոցով էլ` արդեն դեպի ընթերցողը: Իսկ ձեզ մոտ ինչպե՞ս է:
-Ես Ձեզ բաժինների մասին արդեն պատմեցի: Դա էլ հենց նպատակային լսարանն է: Մենք ունենք մեր ընթերցող լսարանը: Իհարկե անհնարին է "գրկել անհունը": Կուզմա Պրուտկովը հիմար մարդ չէր, եւ նրա այս արտահայտությունը մինչեւ հիմա արդիական է: Ի տարբերություն այլ ԶԼՄ-ների` մենք հսկայական ռեսուրսներ ունենք, եւ ցանկացած մարդու համար դա հասանելի է: Բայց դրա հետ մեկտեղ մենք նկատում ենք, որ ունենք մեր մշտական ընթերցողները: Ամեն օր մեր կայք է այցելում մինչեւ 10 հազար մարդ:
Մեր կայքը երեք լեզվով է` ղազախերեն, որը պետական լեզու է, ռուսերեն, որը ազգերի միջեւ շփման լեզու է, եւ անգլերեն, որը միջազգային լեզու է: Ի դեպ, մեր նախագահը մեր առջեւ խնդիր է դրել ստեղծել եռալեզու հավասար համակարգ: Մենք երեւի միակ գործակալությունն ենք, որ աշխատում ենք այդ ուղղությամբ, ի նկատի ունեմ` առավել նպատակասլաց: Այս առումով մենք ասելիք եւ հպարտանալու բան ունենք: Մենք աշխատում ենք նպատակային լսարանի վրա, տալիս ենք տեղեկատվական արտադրանք, որը պահանջարկ ունի:
Ղազախական համայնքը, ինչպես եւ հայկական համայնքը, տարածված է ողջ աշխարհում: Ղազախները հիմնականում Չինաստանում են ապրում` շուրջ 1.5 մլն: Մենք ղազախերեն կայք ունենք, բայց այն լատինատառ է, հաղորդվում է աշխարհի 20 երկրներ, որտեղ ղազախներ են ապրում: Ցավոք, Չինաստանի ղազախներից ոչ բոլորը լատիներեն տառերը գիտեն: Այս կապակցությամբ նոր նախագիծ ենք մշակել, որը հավանության է արժանացել ընկերության նախագահի կողմից. արաբական գրաֆիկայի միջոցով փոխանցել մեր տեղեկատվությունը: Նրանք ուղղակի դրան են սպասում: Ա'յ, օրերս թերթում հատուկ մի մեծ հոդված էր տպագրված դրա մասին, որ Չինաստանում ապրող մեծ թվով ղազախներ են դիմել մեր երկրի ղեկավարին այս հարցով: Կարեւորը սա է:

-Ինչքանո՞վ է արտաքին աշխարհն արտացոլված ձեր աշխատանքում: Ինչքա՞ն տեղ է հատկացվում ողջ աշխարհին, առանձին` ԱՊՀ երկրներին: Ինչքանո՞վ է լուսաբանվում Հայաստանը "Կազինֆորմ"-ի եւ ընդհանրապես ղազախական ԶԼՄ-ների կողմից:
-Ձեր հարցը հասկացա: Մենք չենք կարող ուրիշներից ավելի ազատ լինել, մանավանդ, եթե աշխատում ենք համաշխարհային տեղեկատվական տարածության մեջ, բնական է, որ այնտեղ որոշակի տեղ ենք զբաղեցնում եւ իհարկե ցանկանում ենք հաստատվել այդ տեղում: Իսկ դա հնարավոր է միայն այն դեպքում, եթե շատ խիտ տեղեկատվական փոխանակում լինի մյուսների հետ:
Հունիսի վերջին կայացավ Ազգային տեղեկատվական գործակալությունների ընկերակցության 9-րդ նիստը: Ի դեպ, Հայաստանն էլ է դրա մեջ մտնում: Այստեղ մենք բավականին սերտ ենք աշխատում: Կատարվում է տեղեկատվության ամենօրյա փոխանակում: Այս հարցը լուծվում է "ԻՏԱՌ-ՏԱՍՍ"-ի միջոցով: Ամեն օր մենք տեղեկատվական փաթեթ ենք պատրաստում, որի մեջ ներառում ենք 50-100 տեղեկություն, որոնք ներառում են մեր կյանքի բոլոր կողմերը: Մենք, բնական է, ենթադրում ենք, որ մարդկանց ավելի շատ հետաքրքրում է ե'ւ քաղաքական, ե'ւ տնտեսական, ե'ւ մշակութային կյանքը, ու մենք շեշտը դնում ենք հենց այդ ուղղությունների վրա, այդ թեմաների վրա ենք ուշադրություն դարձնում: Ամեն օր ուղարկում ենք փաթեթը "ԻՏԱՌ-ՏԱՍՍ", որն էլ այն ուղարկում է Մինսկ: Այդ ընկերակցության մեջ մտնող բոլոր գործակալությունները ստանում են այդ տեղեկատվությունը: Չեմ կարող ասել, որ բոլորը 100 տոկոսով աշխատում են այդ ուղղությամբ: Ասեմ, որ մենք արդեն այդ աշխատանքը կարգի ենք գցել, եւ ԱՊՀ երկրների հետ գործերը վատ չեն:
Բացի սրանից, մենք մի շարք այլ միջազգային կազմակերպությունների անդամ ենք: Դա "Թյուրքսոյն" է` թյուրքալեզուների ընկերակցությունը: Մենք նաեւ Ասիական-խաղաղօվկիանոսյան տեղեկատվական գործակալության ասոցիատիվ անդամ ենք: Այսինքն` այդ գործում մենք մեզ չենք սահմանափակում: Մեզ մոտ հստակ եւ ամուր կերպով զարգանում են երկկողմ հարաբերությունները:
Վերջին տարիներին "ԻՏԱՌ-ՏԱՍՍ"-ի հետ ենք ավելի սերտ աշխատում, ՌԻԱ-Նովոստիի հետ լավ հարաբերություններ են: "ԻՏԱՌ-ՏԱՍՍ"-ը մեզ ամեն տարի հրավիրում է "Ռուսաստանն այսօր" միջոցառմանը: Ի դեպ, Հայաստանի մեր գործընկերներն էլ են գալիս, եւ այնտեղ շփվում ենք, կարծիքներ փոխանակում: Իհարկե, Հայաստանի ու Ղազախստանի միջեւ հարաբերությունների մակարդակը չի համապատասխանում նրան, ինչ պետք է լիներ: Կարծում եմ` ձեր այցը մեկնակետ կծառայի, որպեսզի մենք, ինչպես ֆիզիկոսներն են ասում, եռապատիկ արագությամբ շարժվենք:

-Մեր ավագ սերունդը` հայերը, ղազախները, միմյանց նկատմամբ ջերմ զգացում ունեն: Սակայն երիտասարդ սերնդի մոտ դա սկսում է կորել: Մեր կապերն արդեն այդ աստիճանի ինտենսիվ չեն, չեն համապատասխանում մեր հնարավորություններին: Ի՞նչ կասեք այս կապակցությամբ, ի՞նչ է հարկավոր անել:
-Ես համաձայն եմ Ձեր դատողությունների հետ: Իրոք, դա այդպես է: Ես այդպիսի միտում նկատել եմ: Օրինակ` Մոսկվա կատարած վերջին այցի ժամանակ Ադրբեջանից տղաներ կային, Անդրկովկասյան մյուս հանրապետություններից, Միջին Ասիայից: Չէ՞ որ առաջ ռուսերենի միջոցով էինք շփվում: Նրանք սկսում են այդ լեզուն մոռանալ, եւ մեր շփումն ավելի բարդանում է: Բանն այն չէ, որ դա մի որոշակի էթնոսի լեզու է, ոչ: Դա ազգերի միջեւ շփման լեզու է, ուստի այն պետք է պահպանել: Եվ շատ ճիշտ է մեր պետության ղեկավարը` Նազարբաեւը, երբ ասում է, որ առաջին հերթին հարկավոր է տիրապետել մայրենի լեզվին: Եթե նա ինքն իրեն չի հարգում, էլ ի՞նչ կարող է անել, ուրիշին ի՞նչ կարող է առաջարկել: Ժամանակակից մարդը պետք է ռուսաց լեզու իմանա, քանի որ մենք այդտեղից ենք դուրս եկել, մանավանդ որ այսօր կա մշակութային տեսակետ, տնտեսական, քաղաքական: Այդ լեզուն իմանալը շահավետ է: Բացի այդ, հարկավոր է անգլերեն իմանալ:
Այսօր աշխարհը բացվել է մեզ համար: Ես հնարավորություն ունեմ, ճիշտ է, հազվադեպ, մեկնելու արտասահման: Իմ անգլերեն չիմանալը կամ շատ վատ իմանալն ինձ շատ է խանգարում: Մեր երիտասարդ սերունդը պետք է այս լեզուներն իմանա, քանի որ շփվել է հարկավոր:
Ես համարում եմ, որ պարտք եմ նրանց, ում հանդիպել եմ կյանքի ընթացքում: Օրինակ` Ձեզ էլ եմ պարտք, քանի որ Ձեզանից ինձ համար մի նոր բան իմացա: Երբեք չի կարելի ներփակվել սեփական շրջանակում: Միշտ պետք է ապրել աշխարհում, տարածության մեջ` միեւնույն ժամանակ հարգելով մյուսի իրավունքը, քանի որ բացարձակ ազատություն չկա: Իմ ազատությունը վերջանում է այնտեղ, որտեղ սկսվում է Ձեր ազատությունը: Այս առումով հարկավոր է խելամիտ փոխզիջում:

-Արդեն թեւավոր խոսք է դարձել, որ լրագրողը չի կարող իր սուբյեկտիվ մոտեցումն ունենալ: Ասվում է, որ լրագրողը փոխհարաբերությունների հաղորդիչն է: Սա վերաբերում է միջազգային հարաբերություններին: Դուք` ոչ թե որպես ղեկավար, այլ որպես Ղազախստանի քաղաքացի, ի՞նչ եք հիշում, ի՞նչ գիտեք, այսօր ինչի՞ հետ եք ասոցացնում Հայաստանը եւ հայերին:
-Ես անձամբ շատ ջերմ վերաբերմունք ունեմ հայերի նկատմամբ: Մտերիմ ընկերներ չեմ ունեցել, սակայն ծանոթներ կան, կյանքիս ընթացքում շատ եմ հանդիպել: Հայաստանը շատ հետաքրքիր երկիր է: Կովկասում, եւ ոչ միայն այդտեղ, ունի իր համապատասխան տեղը: Եվ շփվել այս երկրի հետ օգտավետ է ե'ւ մշակութային, ե'ւ տնտեսական, ե'ւ քաղաքական առումով: Այլ կարծիք լինել չի կարող:
Այլ հարց է, թե դա ինչպես է կառուցվում: Պետք է լինեն միջպետական հարաբերություններ, սակայն չենք կարող մի կողմ թողնել ժողովրդական դիվանագիտությունը: Որ դուք մեզ մոտ եք եկել, դա արդեն լավ է: Մենք պետք է միմյանց այցելենք, պատմենք միմյանց մասին: Դուք, այս գործը կատարելով, պատասխանում եք ինքներդ Ձեր հարցին: Մենք պատրաստ ենք քննարկելու մեր ազգերի մերձեցման հետ կապված ցանկացած հետաքրքիր նախագիծ: Ի՞նչն է մեզ խանգարում: Բոլորովին ոչինչ: Մենք միայն կողմ ենք: