-Պատմե՛ք, խնդրեմ, Ձեր համալսարան ընդունվելու պայմանների մասին:
-Մեզ մոտ կա ե՛ւ վճարովի, ե՛ւ անվճար ուսուցում: Մեր համալսարանի առավելությունն այն է, որ մենք ընդունում ենք ազգային թեստավորման արդյունքում բարձր բալեր հավաքած դիմորդներին: Եթե այլ համալսարաններում անցնող միավորը 50 է, ապա մեզ մոտ այն շատ ավելի բարձր է: Եվ այս ձեւով մենք ապահովում ենք որակական հավաք ինչպես պետական պատվերով, այնպես էլ ուսուցման պայմանագրային ձեւով:

-Ձեր համալսարանում ունե՞ք արդյոք այլ երկրներից հրավիրված դասախոսներ:
-Այո՛, իհարկե: Մեր համալսարանում դասավանդում են տարբեր երկրների համալսարաններից հրավիրված պրոֆեսորներ: Հիմնականում մենք այդպիսի հնարավորություն ունենք դոկտորանտուրայի ծրագրի շրջանակներում: Այս տարի արդեն դոկտորանտուրայի երկրորդ խումբն է ավարտել: Մեզ մոտ դասավանդում են պրոֆեսորներ Ամերիկայից, Մեծ Բրիտանիայից, Կանադայից: Այս ծրագիրը ֆինանսավորվում է պետության կողմից, այն մեզ այսպիսի հնարավորություններ է ընձեռում:
Բացի այդ, մեր ղեկավարությունը ցանկություն ունի համատեղ ծրագրեր նախապատրաստել ու իրականացնել ե՛ւ բակալավրիատի, ե՛ւ մագիստրատուրայի համար: Այս ուղղությամբ, կարծում եմ, Հայաստանի հետ էլ կարելի կլիներ այսպիսի ծրագիր իրականացնել` մագիստրոսների նախապատրաստման համատեղ ծրագիր: Դա մեզ համար էլ է շատ հետաքրքիր: Հուսով եմ, որ հետաքրքիր կլինի նաեւ Հայաստանի համար:

-ԱՊՀ երկրներում այժմ այն խնդիրը կա, որ բարձր որակավորում ունեցող շրջանավարտները հեռանում են երկրից` արտասահմանում աշխատանք գտնելու նպատակով: Այսօր Ղազախստանին շատ են հարկավոր հենց սեփական տնտեսագետները: Արդյո՞ք Ղազախստանն էլ է կանգնած այս խնդրի առջեւ: Ձեր շրջանավարտները հեռանո՞ւմ են երկրից, օրինակ` Չինաստան, ԱՄՆ` աշխատանք փնտրելու նպատակով:
-Գիտե՞ք, կարծում եմ, այս հարցին միանշանակ չենք կարող պատասխանել, քանի որ եթե շրջանավարտը բարձր որակավորում ունի, լավ նախապատրաստված է, մրցունակ եւ ավելի լավ աշխատանքի հնարավորություն ունի արտասահմանում, նա կարող է իր տեղը գտնել արտասահմանում: Գնում է, պայմանագրով աշխատում, եթե իհարկե այդպիսի հնարավորություն կա: Ընդհանուր առմամբ, այդպիսի կադրերը հենց մեզ մոտ, մեր էկոնոմիկայում մեծ պահանջարկ ունեն: Հիմնական մասը աշխատանք է գտնում, մնում է մեզ մոտ` Ղազախստանում:

-Միշտ ցանկացած համալսարանի համար կարեւոր է ավանդույթների հարցը: Ինչքանո՞վ են Ձեր շրջանավարտները կապ պահպանում համալսարանի, ձեր ֆակուլտետի հետ:
-Իհարկե, կապ պահպանում են: Մեր համալսարանը գործում է 1996թ.-ից, համեմատական առումով երիտասարդ է: Մենք ունենք Շրջանավարտների ընկերակցություն, որի շրջանակներում բավականին մեծ աշխատանք է տարվում: Եվ, իհարկե, մեր շրջանավարտները կապ են պահպանում իրենց ամբիոնների, դասախոսների հետ, անցկացվում են շրջանավարտների ավանդական հանդիպումներ, եւ այդ կապն ապահովվում է: Երեւի հարկավոր է այս ավանդույթները պահպանել: Ես ինձ թույլ կտամ համեմատություն անցկացնել Հարվարդի համալսարանի հետ: Ինչո՞ւ: Երեւի այն ուժեղ է նրանով, որ այնտեղ ուժեղ են ավանդույթները: Հարվարդի շրջանավարտը միշտ ողջունում, աջակցում է Հարվարդի մեկ այլ շրջանավարտի: Եվ եթե մեզ մոտ էլ այդ ավանդույթը զարգանա, ապա կձեւավորվի այդ կլաստերը (մոդայիկ բառ է, հա՞)` համախումբը: Դա էլ հենց Հարվարդի կլաստերն է: Եվ կձեւավորվի Եվրասիական ազգային համալսարանի կլաստերը, նաեւ ձեր` հայկական համալսարանի կլաստերը:

-Ձեր ֆակուլտետում կա նաեւ տուրիզմի մասնագիտություն: Ի՞նչ է արվում Ղազախստանում զբոսաշրջության զարգացման համար: Այս հարցում ի՞նչ դեր է խաղում բուհը` մասնավորապես ձեր ֆակուլտետը:
-Շնորհակալություն հետաքրքիր հարցի համար: Զբոսաշրջությունը` որպես տնտեսության ճյուղ, նախկինում երկրորդական նշանակություն է ունեցել: Փաստորեն գտնվում էր այսպես ասած սաղմնային վիճակում: Սակայն այսօր` շուկայական տնտեսության պայմաններում, զբոսաշրջությունը մտնում է իր իրավունքների մեջ, դառնում հեռանկարային ուղղություններից մեկը: Զբոսաշրջությունը տնտեսության` բարձր շահույթ բերող ոլորտ է: Կառավարությունը դա հասկանում է, եւ ընդունվել են բազմաթիվ կառավարական ծրագրեր, որոնցից կարող եմ նշել զբոսաշրջային ոլորտի ձեւավորման հատուկ ծրագիրը: Սա մի ուղղություն է: Փաստորեն, այս ծրագրին համապատասխան, կառավարությունը մեծ ջանքեր է ներդնում այս ոլորտի նպատակաուղղված զարգացման համար: Բացի այդ, այն, որ այս ծրագրին աջակցություն կա, երեւում է նրանից, որ մասնագետների նախապատրաստման համար պետությունն ավելի շատ միջոցներ է տրամադրում:
Եթե համեմատենք տնտեսագիտական մասնագիտությունները, ապա նրանց մեջ առաջնայինը զբոսաշրջությունն է համարվում: Ամենաշատ դրամաշնորհները զբոսաշրջությանն են տրվում, եւ մեզ մոտ` ֆակուլտետում, կարելի է ասել, որ ուսանում են միայն պետպատվերով:

-Մի փոքր պատմե՛ք, խնդրեմ, Ձեր մասին: Ի՞նչ ուղի եք անցել մինչեւ այսպիսի ֆակուլտետի դեկան դառնալը:
-Ես մշտապես աշխատել եմ այս համակարգում` կրթության, գիտության: Ավարտել եմ Կարագանդայի համալսարանը: Կառշրագանդայից այստեղ` Աստանա եմ եկել կառավարության հրավերով: 8-րդ տարին է` ֆակուլտետի դեկան եմ: Փաստորեն անցել եմ ավանդական ուղի` ասպիրանտից, ամբիոնի ասիստենտից մինչեւ այսօրվա մակարդակը:

-Ի՞նչ է Ձեզ համար Հայաստանը, եւ ո՞վ է Ձեզ համար հայը:
-Նախեւառաջ որպես մի մարդու համար, ով հիշում է Խորհրդային Միությունը, Հայաստանը հիասքանչ երկիր է, բարեկամական, որտեղ ապրում են շատ խելացի մարդիկ, հիանալի հումորի զգացումով, որոնց հետ շատ հետաքրքիր է զրուցելը, կարելի է շատ բան իմանալ: Մենք կցանկանայինք աշխատել, համագործակցել գիտության ոլորտի ներկայացուցիչների, մեր գործընկերների հետ, գրել համատեղ գրքեր, մենագրություններ, իրականացնել համատեղ գիտական եւ կրթական նախագծեր: