-Նախկին խորհրդային ճամբարի հասարակության լայն շերտերի մոտ դեռեւս լիարժեք փոխակերպված չէ ԽՍՀՄ ժամանակներից արմատավորված ՆԱՏՕ-ի հետ պայմանավորվող թշնամու կերպարը: Ի՞նչ է անում ՆԱՏՕ-ն թշնամու կերպարը վերացնելու ուղղությամբ: Կարելի՞ է ասել, որ այդ երկրների` մասնավորապես Հարավային Կովկասի հասարակությունները բավականաչափ տեղեկացված են ՆԱՏՕ-ի իրական գործունեության մասին:
-Առաջին հերթին` մենք ընդհանրապես թշնամիներ չենք զգում, որովհետեւ Բեռլինի պատի փլուզումից հետո` 90-ականներին, ՆԱՏՕ-ն ընդունեց բաց դռների քաղաքականությունը, ինչը բերեց ՆԱՏՕ-ի ընդլայնմանը Կենտրոնական եւ Արեւելյան Եվրոպայի ԽՍՀՄ համարյա բոլոր նախկին երկրների անդամակցությամբ, որոնք պատկանում են Վարշավայի պակտին: Միեւնույն ժամանակ մենք սկսեցինք մի շատ համարձակ համագործակցության ծրագիր բոլոր նախկին խորհրդային երկրների մասնակցությամբ: Մենք գործունեություններ ենք ծավալում այդ երկրների հետ քաղաքական, ռազմական, գիտական, հասարակական-դիվանագիտական ոլորտներում, այնպես որ, կարծում եմ, մենք հաղորդակցվում ենք ոչ միայն կառավարությունների, այլեւ հասարակական կարծիքների հետ: Պետք է գիտակցել, որ հասարակական կարծիքները փոխվում են երկրից երկիր, բայց, օրինակ, Հայաստանում մենք ունենք շատ ակտիվ տեղեկատվական կենտրոն, մենք ունենք շատ գործուն Հայ-Ատլանտյան ընկերություն, եւ մենք փորձում ենք լինել ազնիվ, անկեղծ մեր գործընկերների հանդեպ: Հայաստանը շատ լավ գործընկեր է, որը մասնակցում է գործընկերության գործունեությունների մեծ մասին եւ ունի անհատական գործողությունների ծրագիր. տեղեկատվական գործունեությունները, որոնք անցկացվում կամ պլանավորված են անցկացվելու Հայաստանում առաջիկա ամիսներին, համաձայնեցվում են Հայաստանի կառավարության եւ հայկական հասարակական կազմակերպությունների հետ: Մենք շատ ենք շահագրգռված, որպեսզի հայկական հասարակությունը ներգրավվի մեր գործունեությունների մեջ: Ես հավատում եմ, որ ՆԱՏՕ-ն աստիճանաբար ավելի հասկանալի է դառնում հայկական հասարակության կողմից, իհարկե, լրատվամիջոցները մեծ դեր ունեն այստեղ, հատկապես թյուրիմացությունները պարզաբանելու, ճիշտ կերպարը ներկայացնելու, հասարակությանը գործընկերության առավելությունների մասին ծանոթացնելու գործընթացներում:

-Ի՞նչ է իրենից ներկայացնում «վիրտուալ մետաքսե ճանապարհե ծրագիրը: Որքանո՞վ է այս ծրագրում ներառված Հարավային Կովկասը` մասնավորապես Հայաստանը:
-Կարծում եմ` Հայաստանը շատ լավ է աշխատում այս իմաստով: Սա մի ծրագիր է, որն առաջարկվել է ՆԱՏՕ-ի եւ գործընկեր երկրների գիտնականներին: Այն տրամադրում է կապ ինտերնետի միջոցով եւ այլ սարքավորումներ, ինչը շատ կարեւոր է նրանց համար իրականացնելու ընդհանուր ծրագրեր: Այս ծրագիրը ՆԱՏՕ-ի ամենահավակնոտ ծրագրերից է: Հայաստանը լավ մասնակցություն է ցուցաբերել ոչ միայն «վիրտուալ մետաքսե ճանապարհե ծրագրին, այլեւ այլ ծրագրերին: Օրինակ` մենք ունենք գնահատման ծրագիր, ջրի որակի վերահսկման ծրագիր, եւ այս ծրագրերը ցույց են տալիս, որ Հայաստանն ու ՆԱՏՕ-ն աշխատում են` ի օգուտ երկու կողմերի:

-Հարավկովկասյան 3 պետություններում գործում են ՆԱՏՕ-ի տեղեկատվական գրասենյակներ, արդյո՞ք համագործակցություն կա այդ գրասենյակների միջեւ:
-Այո՛, համագործակցություն կա նրանց միջեւ, նրանք հաղորդակցվում են միմյանց հետ: Սակայն, անշուշտ, այն խնդիրների պատճառով, որոնք գոյություն ունեն Հայաստանի եւ Ադրբեջանի միջեւ, հայկական եւ ադրբեջանական տեղեկատվական գրասենյակների համագործակցությունն այն մակարդակի վրա չէ, ինչ մենք կցանկանայինք: Բայց քանի որ դրանք երկուսն էլ հասարակական կազմակերպություններ են, նրանք կարող են իրար միջեւ կապ հաստատել, հաղորդակցվել միմյանց հետ եւ ավելի լավ տարածել ճիշտ տեղեկատվություն համապատասխան հանրությանը:

-ՆԱՏՕ-ն համագործակցության ի՞նչ ավանդույթներ ունի հասարակական կազմակերպությունների հետ: Ունի՞ արդյոք ՆԱՏՕ-ն գործընկերներ Հարավային Կովկասում` մասնավորապես Հայաստանում:
-Մեր գործընկերների թիվը այնքան մեծ է, որ հնարավոր չէ այս կարճ հարցազրույցի ընթացքում տալ նրանց բոլորի անունները: Հայաստանում, ինչպես նշեցի, կա Հայ-Ատլանտյան ընկերություն, մենք համագործակցում ենք "Անգուս", "Սպեկտրում" կազմակերպությունների հետ, համագործակցել ենք Տարածաշրջանային զարգացման ինստիտուտի հետ: Բայց մենք փորձում ենք կապ պահպանել հնարավորինս շատ հասարակական կազմակերպությունների հետ, քանի որ շատ կարեւոր է, որպեսզի հասարակությունը հասկանա մեր քաղաքականությունը:

-Հանրային դիվանագիտության դեպարտամենտը պատասխանատու է նաեւ հաղորդակցության եւ ԶԼՄ-ների հետ կապերի համար: Ի՞նչ ձեւաչափով է այն համագործակցում ԶԼՄ-ների հետ: ՆԱՏՕ-ն ունի՞ գործընկեր ԶԼՄ-ներ Հարավային Կովկասում` մասնավորապես Հայաստանում:
-Ո՛չ, որովհետեւ մեր քաղաքականությունը կապված է անկախ լրատվամիջոցների հետ, այսինքն` մենք չենք կարող ունենալ արտոնյալ գործընկեր որեւէ երկրում: Նկատի ունեմ, որ բոլոր լրատվամիջոցները կարող են հաղորդակցվել ՆԱՏՕ-ի հետ, հարցազրույցներ պահանջել ՆԱՏՕ-ի պաշտոնյաներից, տեղեկատվություն ստանալ մեր տեղեկատվական գրասենյակներից:

-Դուք պատասխանատու եք Հարավային Կովկասի համար, եւ բազմիցս շփումներ եք ունեցել հարավկովկասյան երկրների ժողովուրդների հետ: Ի՞նչն է առավել գրավում Ձեզ Հարավային Կովկասում:
-Տարածաշրջանի նկատմամբ հետաքրքրությունը պայմանավորված է ոչ միայն այնտեղ առկա խնդիրներով, այլ նաեւ երկար պատմությամբ ու ավանդույթներով: Կարծում եմ` "սառեցրած հակամարտությունը" չէ միայն, որ հրապուրում է մեզ Կովկասում: Անձամբ ես վստահ եմ, որ Կովկասը մեծ Եվրոպայի մի մասն է, օգտակար է ունենալ գործընկերության նախագծեր այդ երեք երկրների հետ, ինչը օգտակար կլինի նրանց երեքի համար էլ: Մենք էլ պետք է աջակցենք տարածաշրջանային համագործակցությանը: