Ինչո՞ւ, օրինակ, բրիտանացիներն ազատամիտ են, իսկ չինացիները հակված են ենթարկվելու: ԱՄՆ Իլինոյս նահանգի Հյուսիսարեւմտյան համալսարանի հոգեբանության ամբիոնի գիտնականները հետազոտությունների արդյունքում եկել են այն եզրակացության, որ Արեւմուտքի երկրներում դիտարկվող անհատականությունը, ինչպես
նաեւ ասիական հասարակությունում նկատվող կոլեկտիվիզմի եւ ընտանեկան նվիրվածության զգացումը պայմանավորված են յուրահատուկ գեների գերակշռության տարբերությամբ:
Ամբիոնի աշխատակից Ջոան Չաոն իր գործընկերների հետ ողջ աշխարհից գենետիկ հետազոտությունների տվյալներ է հավաքել` տարբեր գեների գերակշռության մեջ տարբերություններ փնտրելով: Գիտնականներն իրենց ուշադրությունը կենտրոնացրել են սերոտոնինի մակարդակը վերահսկող գենի վրա: Մարդկային ուղեղում այս նյութը կանոնավորում է մարդու զգացմունքները եւ տրամադրությունը: Հետազոտողները հայտնաբերում են, որ այդ գենի տարատեսակներից մեկը հաճախակի հանդիպում է արեւմտյան երկրների մարդկանց մոտ, ինչը կապված է անհատականության եւ վարքի ազատամտության հետ:
Գենի մեկ այլ տարատեսակը, որը գերակշռում է Ասիայի բնակիչների մոտ, կապված է կոլեկտիվիզմի եւ ընդհանուր բարեկեցության համար պատրաստակամության հետ:
Եթե հետազոտությունների արդյունքները հաստատվեն, ապա դա կապացուցի, որ տարբեր ռասաներ ունեն ի ծնե հոգեբանական տարբերությունների մի ամբողջ շարք, ինչպես որ տարբերվում են արտաքնապես: Չաոյի կարծիքով, ասիացիների մոտ գերակշռող գենը կապված է տագնապի բարձր աստիճանի եւ դեպրեսիայի ռիսկի հետ: Եվ նրանք այս հակվածությանն արձագանքում են` կազմակերպելով իրենց հասարակությունն այնպես, որպեսզի իրենց պաշտպանեն այդ բացասական ազդեցություններից: Նման
սոցիալական կառուցվածքի հաջողությունն ապահովում է այդ գենի տարածումը: Չոն ընդգծում է, թե ինչպես կարող է մշակույթը հզոր ազդեցություն թողնել մարդու գենետիկայի եւ էվոլյուցիայի վրա:
Ստացվում է, որ (եթե հավատանք այս ուսումնասիրության արդյունքներին), հայերը` որպես Ասիայի և Եվրոպայի արանքում գտնվող ազգ, մի փոքր դեպրեսիվ են, բայց և մի փոքր` ազատամիտ: Իսկ թե բնավորության ո՞ր գիծը կգերակշռի հետագայում, ցույց կտան ոչ միայն մեր պատմության, այլև` աշխարհագրության հետագա փոփոխությունները:
