Սիրիայի քրիստոնյաները, մասնավորապես Հոմսի և շրջակայքի բնակիչները, փրկվում են Լիբանան փախուստով` վախենալով, որ իրենց կարող է սպասվել Հուլայի բնակիչների նույն ճակատագիրը:
Սիրիայի քրիստոնյաները ոչ մի առանձնացված քաղաքական ոստիկանություն չունեն և ոչ մեկի կողմը չեն անցնում հակամարտությունում, սակայն ընդդիմադիրների կողմից ընկալվում են որպես նախագահ Բաշար Ասադի վարչակարգին համակիր անձինք: Այդ պատճառով նրանք հաճախ դառնում են առևանգումների և սպանությունների զոհեր` ի պատասխան իշխանությունների ընդունած միջոցների:
Ավելի քան 50 հազար սիրիական քրիստոնյաներ արդեն փախել են Լիբանան, Հորդանան, Իրաք և Թուրքիա: Իսկ Սիրիայում մնացածներն ապաստան են գտել Հալեպում` փախստականների աջակցության Ճիզվիթական կենտրոնում:
